Deszczowy wieczór wśród starych ksiąg: Zmysłowe spotkanie z kolekcjonerem w antykwariacie

Pamiętam dokładnie ten deszczowy wieczór, gdy schroniłam się w antykwariacie. Naprawdę byłam zmęczona i przemoczona do suchej nitki. Drzwi zadzwoniły cicho, a ja poczułam zapach starych ksiąg i drewna. Za ladą stał wysoki mężczyzna około czterdziestki pięć – Barnaba. Miał siwiejące skronie i głębokie, badawcze oczy.

- Szukasz czegoś konkretnego? - zapytał niskim głosem.

- Schronienia przed deszczem i może dobrej książki - odparłam, otrzepując płaszcz.

Rozmowa szybko przeszła w dyskusję o rzadkich tomach. Pierwszy raz poczułam tak silne przyciąganie. Jego palce muskały grzbiety ksiąg, a ja wyobrażałam sobie, jak dotykają mojej skóry. Deszcz bębnił w szyby, tworząc intymną atmosferę. Barnaba podał mi stary tom poezji i nasze ręce się zetknęły. Ciepło jego dłoni pozostało na mojej skórze.

- Masz piękne dłonie, jakby stworzone do kartkowania starych stronic - powiedział cicho.

Poczuliśmy, że napięcie rośnie. Przenieśliśmy się w głąb sklepu, gdzie światło lamp było przyćmione. Opowiedział mi o swojej kolekcji, a ja słuchałam z zapartym tchem. Jego głos hipnotyzował. Naprawdę byłam gotowa na więcej niż rozmowę o książkach.

Barnaba zaprosił mnie za kotarę do prywatnej części. Tam, wśród najrzadszych woluminów, atmosfera stała się gęsta od pożądania. Kluczowy moment nastąpił, gdy przycisnął mnie do regału. - Czujesz to? - szepnął, a jego oddech musnął moją szyję. - Deszcz, stare książki i my dwoje.

- Czuję... i chcę więcej - odparłam szczerze. Jego usta znalazły moje, a pocałunek był głęboki i głodny. Ręce Barnaby błądziły po moim ciele, zdejmując wilgotny płaszcz. Ja też dotykałam jego szerokich ramion, czując bicie serca.

Rozbieraliśmy się powoli, szepcząc do siebie. - Jesteś piękna w tym świetle - powiedział, a ja odpowiedziałam: - A ty... jesteś jak bohater z tych starych romansów. Pierwszy raz poczułam taką intensywność w miejscu publicznym.

Jego dotyk był pewny, a moje ciało reagowało ogniem. Wciągnęliśmy się w wir namiętności na starym skórzanym fotelu. Deszcz nadal padał, a my odkrywaliśmy siebie nawzajem z rosnącą pasją. Orgazm był potężny i wspólny, jakby deszcz na zewnątrz symbolizował nasze uwolnione emocje.

Po wszystkim leżeliśmy spleceni, dysząc. - To było niezwykłe - wyszeptałam. Barnaba pocałował mnie w czoło. - Wróć, gdy znowu spadnie deszcz.