Tajemnicza randka o świcie w opuszczonej fabryce – namiętność wśród ruin i porannej mgły

Stałam przed bramą opuszczonej fabryki, gdy pierwsze promienie świtu przebijały się przez mgłę. Byłam naprawdę podekscytowana i trochę przerażona. Pierwszy raz umówiłam się na coś tak nietypowego. Aplikacja pokazała tylko nick i zdjęcie sylwetki. Gdy Damian podszedł, poczułam dreszcz. Wysoki, ciemne włosy, intensywny wzrok. - Cześć, Zuzanno - powiedział cicho. - Bałaś się przyjść? - Nie, po prostu... to wszystko jest inne - odparłam. Ruszyliśmy w głąb hali. Stare maszyny rzucały długie cienie. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, ale napięcie rosło z każdym krokiem. Jego ręka musnęła moją. Poczułam ciepło rozchodzące się po ciele. Weszliśmy do starego biura. Światło świtu wpadało przez pęknięte szyby. Damian stanął blisko. - Możemy przestać w każdej chwili - szepnął. Pocałował mnie powoli, a ja odpowiedziałam z rosnącym pożądaniem. Jego dłonie przesuwały się po moich biodrach. Zsunęłam kurtkę. Czułam, jak serce bije mi szybciej. Dotyk jego ust na szyi sprawił, że westchnęłam. - Chcę cię tu, teraz - powiedział. Ja też tego chciałam. Byłam gotowa na wszystko.

Nasze ciała zbliżyły się jeszcze bardziej. Zdjęłam bluzkę, a on powoli rozpiął stanik. Poczułam jego gorący oddech na skórze. Jego dłonie obejmowały moje piersi, a ja odchyliłam głowę, wydając cichy jęk. - Jesteś piękna - szepnął Damian. Przesunęłam dłoń po jego torsie, czując napięte mięśnie. Zsunęliśmy resztę ubrań. Na starym biurku, wśród kurzu i porannego światła, połączyliśmy się w namiętnym uścisku. Jego ruchy były zdecydowane, ale czułe. Ja też brałam inicjatywę, prowadząc go głębiej. Naprawdę byłam w tym momencie całkowicie oddana chwili. Dialogi przerywały nasze westchnienia. - Nie przestawaj - prosiłam. - Chcę cię całą - odpowiadał. Orgazm nadszedł falami, zostawiając nas zlanych potem, splecionych w ruinach. Po wszystkim leżeliśmy razem, patrząc na wschodzące słońce. To była satysfakcjonująca, dzika przygoda, której nigdy nie zapomnę.